Ruslana Lizhichko

Hlustaði áðan á disk með eurovisondrottningunni Ruslönu Lizhichko. Ekki hlustaði ég þó sjálfviljugur. Kannski er það misskilningur, en mér fannst þetta allt vera sama lagið og allt sami textinn. Reyndar var sungið á úkraínsku.

Hún Ruslana Lizhichko kann ekki ensku. Samt söng hún lagið Wild Dances í keppninni. Skyldi hún vita hvað það þýðir? Fékk hún kannski bara fyrirmælin: "Syngdu: "dæriraræra vardíro HEI dæriraræra hótærotsen HEI!...Wild Dances!"" ?

Fótbolti og Pajdak-bræður

Fór á leik Fram og ÍA með þeim Pajdak-bræðrum (Tom, Rob og Vikk). Leikurinn fór 0-0 en Framarar voru sjóðandi vitlausir út í dómarann. Dómarinn gaf engum skagamanni gult en einum Framara og voru þeir ekki par sáttir. Einn sagði: "Gefðu fíflinu spjald. Ekki eins og Óli Þórðar komi og lemji þig" þegar hann sleppti skagamanni með spjald. Það er ekkert öruggt í þeim efnum. Óli gæti alveg lamið helvítið. En Óli er samt klassagaur. Það hefur verið skoðun mín síðan ég fylgdist með honum spila á Skaganum í gamla daga. En nú er ég að fara út að grilla. Út að grilla með Fazmo (og ískaldan Pripps í dós).

Siðgæðisvörðurinn

Dag nokkurn fyrir skemmstu var ég í ökuferð með mömmu og Nínu. Loft vantaði í annað afturdekkið á bílnum og ég átti að aka á bensínstöð og pumpa í það. Sem ég í rólegheitum ók um miðbæinn kemur skyndilega bíll upp að hlið bílsins og ekur samsíða. Gott og vel. Allt í einu fer bílstjóri hans að veifa. Ekkert okkar þekkti þennan bílstjóra og ekki veifuðum við á móti. Því næst fór hann að veifa með báðum höndum sem óður væri. Við héldum réttilega að maðurinn væri óður en ég einbeitti mér áfram að akstrinum. Enn óðari gerist nú maðurinn og fer að snúa annarri hendinni í hringi. Aaa, látbragðsleikur. Mamma skrúfaði nú niður rúðuna til að gaumgæfa betur æði mannsins. Maðurinn segir þá "Heyrðu það er rosalega lint í afturdekkinu hjá þér. Ég mundi athuga með þetta, annars gæti þetta eyðilagst".

Hugulsemin á einum manni. Þarna lagði hann sjálfan sig og samferðarmenn í hættu til þess að gæta að umferðarsiðferði. Hann fórnaði sér og sínum. Ef hann gætir ekki að öryggi almennings, hver gerir það þá? Siðgæði almennings er víða ábótavant og þörfin fyrir siðgæðisverði mikil. Oft var þörf en nú er nauðsyn.

Held að þessi ágæti maður ætti að einbeita sér að akstrinum framvegis.

Skítverkin

Það má segja að maður hafi verið ráðinn í skítverkin í sumar. Þegar képpinn var að slá áðan með orfinu, sló hann í hundaskít. Hundaskíturinn var ljós yfirlitum og gott ef hann var ekki moðvolgur líka. Þegar orfið fór á kaf í skítinn þeyttist hann um víðan völl. Orfameistarinn taldi sig þó hafa sloppið en svo var alls ekki. Fljótlega fór að bera á skítafýlu og þegar betur var að gáð voru skítaflygsur á andlitshlífinni. Þá þurfti að henda henni í bað. Þetta undirstrikar það að hundar eiga ekki heima í borg heldur í sveit.

Svo virðist sem engin virðing sé borin fyrir þessum stað því dópistar safnast stundum þar saman og skilja eftir sig bæði sprautur og bognar gosflöskur. Þetta pakk ætti að finna sér annan stað til iðju sinnar og þrífa eftir sig því það er ekki hressandi að finna þetta á leiðunum.

Kartöflukirkjugarður og sólbað

Vinnudrengur nokkur fékk þá hugmynd að rækta kartöflur í kirkjugarðinum á leiðum. Þótti mér og fleirum til mikils sóma. Þá mætti hugsa sér að kartöflur, ræktaðar á leiði Jóns Sigurðssonar forseta, væru dýrari en kartöflur ræktaðar á leiði Gunnars Einarssonar baðvarðar sökum snobbgildis. Með þessu gætu kirkjugarðar öðlast hagnýtt gildi. Hví ekki?

Um daginn var ég að slá í kirkjugarðinum þegar ég skyndilega rambaði fram á konu sem lá þar í sólbaði. Mér var brugðið enda ekki algeng sjón. Hún kippti sér ekkert upp við hávaðann í orfinu og um stund hélt ég að hún væri látin. Þá hefði hún valið staðinn af kostgæfni. En ekki var hún látin. Hvurs konar fólk fer í sólbað í ríki látinna? Var konan haldin alvarlegri þráhyggju? Var konan haldin víðáttufælni?

Kannski fann hún bara rólegan stað til að sóla sig. Ekki þurfti hún að óttast truflun frá látnu fólki. Sólbað í kirkjugarði. Hví ekki?

Grínvekjari og grínmamma

Stundvíslega klukkan 7:00 í morgun hringdi vekjarinn minn. Ég hélt að þetta væri bara eitthvað grín svo ég reis upp og slökkti á vekjaranum og fór aftur að sofa. Klukkan 7:30 vaknaði ég við að mamma bankaði á dyr herbergisins. Ég spurði svefndrukkinn: "Hvað ert'að banka?". Móðir mín svaraði: "Átt þú ekki að vakna?". Þá mundi ég. Þá mundi ég að það er mánudagur. Þá mundi ég að ég á að mæta í vinnu á mánudagsmorgnum.

Það er ljótt þegar alvara lífsins vekur mann að morgni dags.

Boðlegt?

Þegar slegið er með sláttuorfi er að mörgu að huga. Í fyrsta lagi þarf að hafa sterkan sláttuvír. Nú er mér kunnugt um þrjár tegundir víra í orfabransanum. Sá appelsínuguli er algengastur og virðist hafa markaðsráðandi stöðu. Svo eru það sá skítagræni og sá guli. Guli er örþunnur og bítur ekki á blautan skít. Grasið bítur hins vegar á honum og hann splundrast af minnsta tilefni. Í dag prófaði ég í fyrsta sinn þennan skítagræna, hann er þykkur og sterkbyggður og maður skyldi ætla að slíkur vír entist betur en hinir. En svo er ekki, hann er svosum betri en guli þunni en alveg jafn fljótur að eyðast. Þar að auki ber að nefna að hann er leiðinlegur í notkun og lætur illa að stjórn þegar hann er festur í.

Niðurstaða: Appelsínuguli er bestur.

Í gær biluðu þrjú orf af þremur mögulegum á vinnustaðnum. Það kalla ég ekki boðlegt. Mótorinn brotnaði af stönginni á einu um leið og það var ræst. Fékk hann sjálfstæðan vilja og snerist sem óður væri. Það var heppni að drepa tókst á helvítinu í tæka tíð því enginn veit hvert mótorinn hefði getað ætt annars. Á öðru orfi bráðnaði gat á bensíntankinn. Það þriðja ofhitnaði og tankurinn lak. Þetta segir bara það að við værum betur sett með gamaldags orf og ljá heldur en þessi hávaðatól sem eru síbilandi.

Stúdentsveisla

Hvað heldur þú? Það var stúdentsveisla hjá Ásgeiri á sunnudag klukkan fimm. Þar fylltu kræsingar hólf og gólf. Hvaðan voru kræsingarnar? Jú, frá Jóa Fel. Frábærar snittur og svo var auðvitað frábær aðalkaka. Kampavín flæddi um ganga og sali og ekkert var skorið við nögl. Karlar mættu í jakkafötum og konur í drögtum þarna í mekka rauðvínsbeltisins í Vesturbæ. Umfram allt fágað.

Ég og Henrik mættum með pakka með góssi héðan og þaðan. Í pakkanum var:

• Vatnsheldur plástur með dýramyndum.
• Álbakki með mynd af spánskri jómfrú.
• Stytta úr gröf Faraós.
• Úrkomumælir.
• Kaffikanna með áföstum nashyrningshaus.
• Stór glær sólgleraugu með vörn gegn útfjólubláum geislum sólar.
• Nýir íslenskir Flúðasveppir sem voru ræktaðir af natni og alúð við kjörhitastig.

Þessu var síðan klastrað inn í gjafapappír eftir kúnstarinnar reglum eða slíku. Hér eru myndir af herlegheitunum (m.a. af stúdentsbarninu með sveppina góðu).

Valdabarátta

Þegar ég kem í hús reyni ég oftast að sölsa undir mig vald húsbónda. Stundum er það auðvelt verk, stundum mjög erfitt. Húsbændurnir eru misjafnlega þaulsætnir í veldi sínu. Húsbóndi getur verið faðir, móðir, barn og jafnvel dýr. Á mörgum heimilum er enginn einn húsbóndi. Þar er jafnrétti. Að vísu ráða krakkarnir þá engu en foreldrarnir eru jafnráðir. Eðlilegt er talið að krakkar ráði engu af því að þá skortir enn þann þroska sem hver húsbóndi þarf að hafa til að bera til að geta orðið almennilegur húsbóndi. Þrátt fyrir þetta gerist það stundum að krakki er húsbóndi á heimili en þá er það vegna þess að foreldrarnir hafa afsalað sér húsbóndavaldinu til krakkans. Þetta gerist þegar krakkinn hefur verið ofdekraður frá barnæsku. Ef allt í einu á segja ?nei? við barn sem alltaf hefur fengið það sem það hefur óskað má búast við öskrum, gífuryrðum og argaþvargi af krakkanum. Krakkinn hefur þá tryggt sig í sessi sem húsbóndi og lætur embættið ekki af hendi baráttulaust. Foreldrarnir geta þá séð eftir því að hafa látið barnið hafa embættið upphaflega.

Þegar maður ætlar að sölsa undir sig húsbóndavald þarf maður að sigta út hver húsbóndinn á heimilinu er. Það getur reynst þraut hin þyngri í sumum tilvikum. Um daginn kom ég til dæmis í hús þar sem ég áttaði mig ekki strax á því hver húsbóndinn var. Síðan kom á daginn að það var kötturinn á heimilinu. Ég settist sallarólegur í einn stólinn í stofunni. Sat þar í smástund, eða þar til kötturinn stökk upp á arm stólsins. Hann horfði á mig illilegur og setti síðan upp kryppu og hvæsti smávegis. Ég lét sem ekkert væri. Kötturinn setti þá upp annan fótinn og skaut klónum út og bjó sig undir að stökkva á andlitið á mér þar sem hann hugðist læsa klónum í augntóftirnar og hrekja mig þannig úr húsbóndasætinu. Én ég sá hvert ráðbrugg hans var svo ég vék mér undan þegar stökkið kom. Kötturinn lenti þá hinum megin í sófanum. Við þetta virtist sem mestur vindur væri úr honum. Hann gekk reyndar fram og aftur í kringum stólinn og gjóaði augumum upp á mig öðru hvoru, ekki par hrifinn af nýjum húsbónda. Hann virtist þó vera búinn að gefa embættið upp á bátinn. Ég hélt síðan embættinu þar til ég fór út úr húsi en þá er líklegt að kötturinn hafi hirt það aftur. Þegar einhver annar en húsbóndi reynir að setjast í húsbóndastólinn þá annaðhvort sest húsbóndi á viðkomandi eða dregur hann út á asnaeyrunum. Hvorugt var auðvelt í tilviki kattarins, hann varð að gjalda fyrir smæð sína. Áður en ég hafði rænt hann valdinu hafði hann unað glaður við sitt og fór meðal annars að vegg og sleikti hann fram og aftur. Það var ekkert við það að athuga vegna þess að húsbónda er heimilt að hafa sínar sérviskur og duttlunga. Sumir húsbændur kjósa að hafa lappir uppi á borði, aðrir kjósa að sleikja veggi. Ég fór út af þessu heimili ánægður eftir vel heppnað valdarán. Ófáir húsbændur hafa endað fyrir utan með skófar á rassgatinu eftir að ég hef komið í heimsókn til þeirra en sumum hefur þó tekist að halda sæti sínu.

Lélegt

Nú hefði ég getað farið í partý á föstudaginn en ákvað á síðustu stundu að fara ekki. Síðan átti að vera vinnupartý í gærkvöldi en ekkert varð úr því. Þetta þýðir að ég hékk heima hjá mér bæði kvöldin, fyrstu helgi eftir einkunnaafhendingu.

Þetta tvennt fær stimpilinn LÉLEGT. Ég hefði ekkert á móti því að eiga svona stóran rauðan LÉLEGT stimpil. Þá gæti ég alltaf gengið með hann á mér og stimplað fólk og hluti. Verst væri þó að geta ekki stimplað hugmyndir, hugtök og orð. Kannski hefði ég þá stimplað þessa hugmynd.