Stjúpbræður

Kvikmyndin Step Brothers fjallar um tvo menn um fertugt sem búa enn í foreldrahúsum. Annar býr hjá pabba sínum, hinn hjá móður sinni, eða þar til einstæðu foreldrarnir tveir byrja saman og flytja inn saman. Það er ekki næg hvatning til þess að vitleysingarnir tveir finni sér eigin íbúðir, heldur búa þeir hjá turtildúfunum og verða þar með stjúpbræður. Synirnir tveir eru leiknir af John C. Reilly, sem ég man ekki eftir í neinni annarri mynd, og Will Ferrell. Ferrell hef ég hins vegar séð í nokkrum myndum og sá maður er einn sá færasti í sínu fagi, að leika algjöra hálfvita. Það er ekki alveg sama hvernig það er gert og virðist vera ákveðin list. Ferrell er meistari í þessu, ólíkt t.d. Rob Schneider, sem leikur oftast hálfvita, en gerir það á tilgerðarlegan, leiðinlegan hátt. Ferrell er reyndar líka bara fyndinn í framan.

Þetta er ekki mynd með einhverju rosalegu plotti og tvisti, eins og sumir gagnrýnendur virðast gera kröfu um, jafnvel í gamanmyndum. Söguþráðurinn er mjög einfaldur eins og aðalpersónurnar tvær, en myndin heldur samt dampi út í gegn og er í hóflegri lengd en teygir ekki lopann óþarflega eins og er orðið allt of algengt í kvikmyndum. Lærdómurinn sem draga má af myndinni er að fólk ætti að hafa það að markmiði að daga ekki uppi í foreldrahúsum og vera farið þaðan löngu fyrir fertugt, 25 ætti að vera viðmiðunarmörkin. Það vill enginn enda eins og aðalpersónurnar í myndinni.

Einkunn: 8,0.

Heilbrigði?

Mynd af mbl.is

Svona var víst um að litast á sýningu á myndinni Mama mia! með ABBA lögunum í aðalhlutverki. Fólkið á myndinni getur varla talist heilbrigt, eitthvað hlýtur að hafa farið úrskeiðis i höfðinu á því, en það söng með lögunum og skemmti sér konunglega eins og sjá má. Ég er ólýsanlega feginn að hafa ekki verið viðstaddur.

Frétt Mbl.is

Svartur riddari

"Svarthvíta hetjan mín" eins og Dúkkulísurnar sungu í sífellu?

Nei, hér verður fjallað um Svarta riddarann, nýju Batman-myndina. Eins og fram kemur í myndinni er Batman ekki hetja, heldur svartur riddari. Helsti galli myndarinnar er kannski að nútímatækni er aðeins of mikið nýtt af sögupersónum. Maður sér fyrir sér að ef sú þróun heldur áfram verði Batman í framtíðinni spikfeitur og fari í tölvuna til þess að góma Jókerinn - "SYSTEM LOADING...JOKER CAUGHT" - síðan komi mynd af Jókernum í búri þessu til staðfestingar. Batman fengi sér síðan bjór og snakk til að fagna hetjudáð sinni.

Kostir myndarinnar eru fleiri. Sá sem stelur senunni er Jókerinn, gamansamur með afbrigðum eins og nafnið gefur til kynna. Það sem hann hefur fram yfir flesta aðra vonda karla í sögum er að það er ekkert hægt að semja við hann eða leika á hann, hann er bara snúllandi geðveikur og enginn veit hverju hann sækist eftir eða hvað hann gerir næst. Eina sem fólk veit er að hann sýnir sig ekki opinberlega nema farðaður og hefur gaman að Batman, en þær upplýsingar hrökkva skammt þegar þarf að ná honum. Mig grunar samt að aðsókn á myndina sé þó nokkuð meiri en ella vegna þess að hún skartar látnum manni í aðalhlutverki. Heath Ledger skýtur hinum leikurunum ref fyrir rass í þessarri mynd.

Ég held að það sé ómögulegt að sofna yfir myndinni, því spennan er mikil nánast frá fyrstu mínútu og út í gegn. Christian Bale, sem leikur Batman, er ekkert spes í sínu hlutverki, skilar bara sínu en ekkert meira. Morgan Freeman virðist alltaf leika nokkurn veginn sömu týpuna í myndum, gerir það vel í þessarri eins og oftast áður. Almennt er ekkert hægt að kvarta undan leikurum í myndinni. Flest annað sem máli skiptir er til fyrirmyndar í þessarri mynd.

Einkunn: 9,0.

Heima

Heimildarmynd um Íslandstúr hljómsveitarinnar Sigur Rósar sumarið 2006 nefnist Heima og er sýnd í Háskólabíói. Myndin sýnir alls kyns staði innanlands og frá tónleikum Sigur Rósar og Amiinu vítt og breitt. Tónlist leikur að sjálfsögðu stóran þátt eins og sjónarspilið og inn á milli sjást viðtalsbútar við liðsmenn sveitanna. Af þeim bútum fannst mér augljóst að þetta væri stórskrýtið fólk og komst ekki hjá því að velta fyrir mér hvar í ósköpunum það hefði hitt hvert annað í upphafi - svolítið eins og álfar út úr hól. Sá einmitt fyrir mér að eitt þeirra hefði labbað út úr hól, annað hefði rekið á land á Hornströndum, það þriðja hefði poppað út úr eyðibýli í afskekktri sveit, það fjórða lent með loftsteini uppi á fjalli, það fimmta rúllað út úr MH o.s.frv... Eftir þetta hefðu þau síðan öll hist fyrir furðulega tilviljun uppi á hálendi og ákveðið að stofna hljómsveitirnar tvær.

Í þessari mynd smellpassar tónlistin við myndina og það er eiginlega eins og landslagsmyndirnar séu einmitt það sem vantar upp á tónlistina og öfugt, þ.e. að þetta bakki hvort annað upp. Til þess að sannreyna þetta ímyndaði ég mér Korn, Limp Bizkit og Pink þenja raddböndin og hamra slagverkið í takt við íslensku náttúrumyndyrnar. Það gekk engan veginn upp og mér varð eiginlega flökurt þegar þessar blöndur komu upp í hugann.

Loks ber að geta þess að myndin hafði fáránlega róandi og afslappandi áhrif, sem veitti reyndar ekki af núna því síðustu tvær helgar hafa svo til eingöngu farið í heimanám auk virku daganna fyrir utan að það var próf sl. laugardagsmorgun. Þetta er líklega hin fullkomna mynd til þess að sjá eftir slíka törn. Myndin fær því bestu meðmæli.

Einkunn: 10/10.

The Simpsons Movie

Dálítið eins og langur Simpsons þáttur. Sumir brandarar þunnir, aðrir elgferskir.

Einkunn: 7,0.

The Last King of Scotland

Sá The Last King of Scotland. Ég er ósammála því sem ég hef séð gagnrýnendur segja að myndin sé miðlungs en frammistaða Forrest Whittaker hífi hana upp. Vissulega er hann frábær í hlutverki einræðisherrans brenglaða Idi Amin, en myndin er líka mjög góð í heild og stendur léttilega undir tveimur og hálfum tíma.

Einkunn: 8,6.

Völundarhús og borg

Nýlega hef ég séð Völundarhús skógarpúkans (e. Pan's Labyrinth) og Borg Guðs (á frummálinu: Cidade de Deus). Völundarhúsið þótti mér afbragðsskemmtun og Borgin einnig. Einkunnagjöf er þá sem hér segir:

Völundarhús skógarpúkans: 9,5.

Borg Guðs: 9,0.

Apocalypto

Mel Gibson leikstýrði kvikmyndinni Apocalypto. Hún fjallar um ættbálk og innanbúðarmann sem er mjög duglegur að hlaupa, í stuttu máli. Hún er ágæt afþreying og hlýtur einkunnina 7,0.


Stoppar ekki.

Borat og The Departed

Ég sé ástæðu til að fjalla um kvikmyndina Borat vegna þess oflofs sem hún hefur hlotið, einkum meðal gagnrýnenda. Gagnrýnendur hinna ýmsu fjölmiðla hafa ekki haldið hlandi yfir myndini. Yfirleitt rakka gagnrýnendur allar gamanmyndir niður en sú er ekki raunin með þessa. Einmitt þess vegna setti ég ákveðna varnagla við myndina áður en ég fór á hana - gamanmynd sem gagnrýnendur lofa, eitthvað hlaut að vera loðið við það.

Og viti menn, sú var raunin. Myndin er ekki "besta gamanmynd allra tíma" eins og einhver fjölmiðlagagnrýnandinn komst að orði (í fljótu bragði man ég t.d. eftir Jalla! Jalla! sem er óumdeilanlega betri. Hún er þó hin fínasta skemmtun og mínúturnar 84 voru elsdsnöggar að líða. Nokkrir ólgandi brandarar líta dagsins ljós en sumt er líka skot yfir markið. Gert er grín að sumum sem taka sig of alvarlega og þurfa mjög á því að halda að gert sé grín að þeim, t.d. hinir grafalvarlegu femínistar sem kappinn ræddi við.

Atriði með tveimur nöktum karlmönnum að slást í hótelrúmi og víðar var ansi mikið skot yfir markið. Að hverjum beindist það grín? Hver var tilgangurinn? Ég sá ekki annað en að hann væri eingöngu að hneyksla, ádeilan var engin og það þykir mér mjög grunnur tilgangur.

Niðurstaða og einkunn: Margir góðir punktar en líka skot yfir markið. 7,5.

The Departed sá ég fyrir tveimur vikum eða svo. Hún var mjög lengi að byrja og angraði það mig nokkuð. Þegar hún loksins byrjaði almennilega voru ýmis tvist og rjúkandi flétta. Endaði samt í fullmikilli fléttu fyrir minn smekk, eiginlega flækju. Leikur var góður.

Niðurstaða og einkunn: Fín spennumynd en hefur leiðan galla sem virðist vera kominn í tísku, að vera of löng. 8,0.

Walk the Line eða V for Vendetta

Myndirnar sem ég hef séð í bíó nýlega eru þessar. Walk the Line olli vonbrigðum. Gef henni 7,5. Sú sem lék fyrri konu Cash lék t.d. ekki sérlega vel og sagan var slappari en ég bjóst við. Hins vegar ætla ég ekki að kasta neinni rýrð á texta- og lagasmíðar meistarans.

V for Vendetta var hins vegar yfir væntingum og fær 9,0. Svakaleg vísindaskáldsaga.

Blindsker var í Sjónvarpinu um daginn. Önnur mynd um tónlistarmann og hún var betri en sú um Cash.

Gagnrýni: Charlie and the Chocolate Factory

Eftir að hafa séð tvær lítt eftirminnilegar myndir í bíó nýlega (Land of the Dead og Dukes of Hazard) sá ég eina frábæra nú á dögunum. Þetta var myndin um unga fátæka drenginn sem bjó hjá fátæku foreldrum sínum og fátækum, kexrugluðum öfum og ömmum og kofaskrífli inni í bæ. Hann átti þann draum að sjá sælgætisverksmiðju Willie Wonka (Johnny Depp) sem var mikið ævintýraland. Nokkrir útvaldir krakkar fengu að sjá verksmiðjuna æðislegu. Ein persóna í myndinni stendur upp úr. Það er barn frá Dusseldorf í Þýskalandi. Reyndar er það ofdekraður, feitur og kámugur krakkagöltur sem unir glaður við súkkulaðíát allan daginn. Frábær karakter. Hinir krakkarnir sem komust í fyrirheitna landið voru ofdekraðir og leiðinlegir (að Charlie litla undanskildum). Foreldrar krakkanna eru snobbað leiðindapakk. Johnny Depp er ljómandi góður í hlutverki hins brenglaða Wonka. Boðskapur myndarinnar er tvíþættur, eitt atriði fyrir börn og eitt fyrir fullorðna:
1. Fyrir krakkana: Það er ekki gott að vera heimtufrekur og þrasgjarn.
2. Fyrir fullorðna: Snobbað leiðindapakk sem ofdekrar krakkana sína er lélegt.
Þetta er að mínu mati mjög holl áminning fyrir bæði foreldra og krakka. Þetta er stórskemmtilegt ævintýri sem kemur stöðugt á óvart. Flestar persónurnar getur maður tengt við persónur úr raunveruleikanum.


Augustus hinn þýski, að gæða sér á gúmelaði.

Einkunn: 9,98

Lélegasta kvikmynd sögunnar

Já, í gær fór ég á lélegustu mynd sem ég hef séð í bíó. Það var myndin Punch-Drunk Love. Hún á að vera gamanmynd. Þetta var ekki gamanmynd. Ég held að ég hafi ekki hlegið að einu atriði í myndinni. Þetta var Undirtónaforsýning og ég fór frítt á myndina sem og aðrir í salnum. Það var eins gott að maður borgaði sig ekki inn á þetta helvíti. Ég var einmitt búinn að sjá að myndin fékk 8 í einkunn hjá hinum "virta" kvikmyndavef imdb.com og að hún hafði hlotið "lof gagnrýnenda um allan heim". Þetta var liður í því að plata fólk á þessa ömurlegu mynd.

Söguþráðurinn: Aðalpersónan (Adam Sandler) var stórskrýtinn og vann hjá einhverju litlu skítafyrirtæki. Hann átti sjö systur sem voru alltaf að hringja í hann í vinnuna og hafa áhyggjur af honum. Svo stal hann litlu píanói. Hann keypti líka fullt af búðingi til að safna tilboðsmiðum á flugferðir sem voru á pökkunum. Og svo einn daginn hringdi hann í einhverja klámlínu. Stelpan sem hann talaði við þar fékk hjá honum krítarkortnúmer og ýmsar aðrar upplýsingar og fór síðan að taka villt og galið út af kortinu hans. Hann var fátækur og mátti ekkert við því. Já, svo var hann alltaf að brjóta rúður í æsku af því margir kölluðu hann homma. En svo kynntist hann einhverri konu og þau enduðu saman.

Vægast sagt grúthrútleiðinleg mynd og endilega farið EKKI á hana.

Einkunn: mínus tvær stjörnur af fimm mögulegum