Heilbrigði?

Mynd af mbl.is

Svona var víst um að litast á sýningu á myndinni Mama mia! með ABBA lögunum í aðalhlutverki. Fólkið á myndinni getur varla talist heilbrigt, eitthvað hlýtur að hafa farið úrskeiðis i höfðinu á því, en það söng með lögunum og skemmti sér konunglega eins og sjá má. Ég er ólýsanlega feginn að hafa ekki verið viðstaddur.

Frétt Mbl.is

DJ Bjarni Fel

EM í fótbolta er lokið. Allt tal um "fima listamenn" Ítala missti marks. Allt tal um "þýska stálið" missti marks. Spánverjar unnu eins og ég spáði fyrir mót. Spáin gekk reyndar betur eftir en meirihluti spáa fyrir mótið.

Páll Óskar er frekar umdeildur maður. Sumir nánast hata manninn á meðan aðrir virðast dýrka hann. Ég tel mig vera nokkuð hlutlausan. Hins vegar fannst mér hann allt of oft vera fenginn sem DJ á böll í MR í þau fimm ár sem ég eyddi sem nemandi þar. Hann var nánast í áskrift virtist vera. Ég hef aldrei skilið almennilega hvers vegna. Er hann eitthvað betri plötusnúður en hver annar Þorlákur úti í bæ? Spilar hann skemmtilegri lög? Heldur hann uppi betri stemmingu? Stundum sagði hann eitthvað á milli laga, oftast eitthvað eins og "KOMA SVO EMM ERR!". Páll Óskar virðist vera frekar eftirsóttur sem DJ, hvort sem er í MR eða á öðrum vígstöðvum.

Margir söknuðu Bjarna Fel úr lýsingum á EM. Bjarni hefur gott lag á að lýsa, ekki síst vegna góðra frasa sem hann halar út úr erminni í lýsingum. Dæmi:

• "...og hann bara með skot!" (oft sagt óháð því hvort leikmaður skýtur úr dauðafæri eða á ævintýralegt skot lengst utan af velli)
• "BYLMINGSSKOT!"
• "BANG OG MARK!"
• "Já, hann er enginn aukvisi [t.d. "í markinu"] hann..."
• "Hann fór illa að ráði sínu þarna, hann..."

Ég held að Bjarni væri ekki síðri sem DJ. Þar gæti hann notað sömu frasana og í fótboltalýsingum, slengt þeim fram milli laga og haldið uppi dýrvitlausri stemmingu allan tímann. Stundum gæti hann breytt frösunum smávegis, t.d. sagt "BANG OG LAG!" og skellt næsta lagi á fóninn. Eftir að hafa spilað lag með Jamiroquai við góðar undirtektir gæti hann sagt: "Já, hann er enginn aukvisi í taktinum, hann Jamiroquai". Svo gæti orðið mjög vinsælt partýtrix hjá honum að stoppa lag skyndilega og segja "og hann bara með skot!" (sem viðstaddir vissu vel hvað þýddi - að þeir ættu að panta sér skot á barnum). Síðan gæti hann sett lagið aftur á, á meðan viðstaddir biðu spenntir eftir næsta frasa Bjarna - "BYLMINGSSKOT!" sem að sjálfsögðu þýddi að fólk ætti að skella skotunum í sig. Í gríni gæti Bjarni líka stundum sett á grútléleg lög og tekið þau af eftir skamma stund, t.d. með orðunum: "Hann fór illa að ráði sínu þarna, hann Justin Timberlake" og síðan sett á betra lag með betri tónlistarmanni.

Bjarni í diskóbúrinu?

Tónleikar Super Mama Djombo á Nasa

Hljómsveitin Super Mama Djombo hélt tónleika á Nasa síðasta laugardagskvöld. Fyrir tónleikana vissi ég lítið um hljómsveitina, annað en að hún kæmi frá Gíneu-Bissá. Hljómsveitin spilar Afríkutónlist "með kúbönsku ívafi" stóð einhversstaðar.

Þetta voru frekar góðir tónleikar, hressandi taktur, spilamennska og söngur. Sviðsframkoman var líka fín. Þegar seig á sinni hluta tónleikanna var eldri söngkona sveitarinnar í aðalhlutverki, hún virðist vera leynivopnið sem er geymt þar til í seinni hlutanum. Svaðaleg rödd þar á bæ. Reyndar gæti ég trúað að hún héti Super Mama og að allir hinir meðlimir sveitarinnar væru afkomendur hennar, með ættarnafnið Djombo. En það eru nú bara getgátur.

Eitt var hins vegar til að spilla stemmingunni, það var þegar Egill Ólafsson Stuðmaður birtist á sviðinu eins og skrattinn úr sauðarleggnum. Egill virðist líta frekar stórt á sig og virtist telja sjálfan sig aðalnúmerið þegar hann var á sviðinu. Blaður hans á milli laga var misheppnað. Ég leit yfir salinn þegar Egill birtist og sá grettur á nokkrum andlitum. En svo sá ég líka einhverja sem virtust kunna að meta þennan aukamann. Hann söng á íslensku og passaði alls ekki þarna inn í. En sem betur fer var hann ekki með í nema þremur lögum eða svo.

En á heildina voru þetta sem sagt góðir tónleikar og ég mun fjárfesta í plötu með Super Mama Djombo til þess að fá Gíneu-Bissá beint í æð heima í stofu.

Einkunn (ef Egill er undanskilinn): 8,5.
Einkunn (að Agli meðtöldum): 8,0.

Gleðibankinn

Vaknaði í morgun með lagið Gleðibankann á heilanum mér til mikillar furðu. Reyndar hálfvaknaði ég og fannst jafnvel eins og ICY-söngflokkurinn væri inni hjá mér allur með tölu að syngja lagið á fullu blasti. Ég bjó mig undir að hreyta einhverjum skammaryrðum í þau og henda þeim út og spyrja þau "Vitiði hvað klukkan er!?!" og eitthvað álíka gáfulegt.

Svo vaknaði ég almennilega, sneri mér við og leit upp til þess að fullvissa mig um að þetta lið væri ekki í herberginu. Þau voru hvergi sjáanleg svo að ég gat farið aftur að sofa og geymt skammarpistilinn til betri tíma.

Elliheimilið

Lítið hefur spurst til Kelis og Lil' Bow Wow undanfarin misseri. "Hvar er hún Kelis okkar?" og "Hvar er hann Lil' Bow Wow okkar?" spyrja gárungarnir á elliheimilinu sig um leið og þeir fussa yfir enn einu Scissor Sisters laginu á Popptíví.

Google myndaleit skilaði engri niðurstöðu þegar leitað var að Kelis brjálaðri að syngja slagarann "I hate you so much right now". Myndaleitin fann hins vegar þennan ósátta indjána og mun hann leysa Kelis af hér.

Lumar hann á fleiri smellum?

Ævintýralegir tónleikar The Who á Glastonbury

Vaknaði á hádegi í dag. Dagurinn hefur að mestu leiti farið í að þvo þvott ásamt öðrum tilfallandi húsverkum ásamt því að reyna að lesa blöðin með mismikilli einbeitingu. Hef verið frekar afundinn og þreyttur eftir helgina og það var eins og ég hefði farið vitlausum megin fram úr "í morgun".

Í kvöld hef ég síðan fylgst með Glastonbury tónleikahátíðinni á BBC 2, BBC 3 og BBC 4. Sá hluta af Kaiser Chiefs, Manic Street Preachers og sonum Bob Marley að flytja slagara eftir föður sinn. Þetta var allt saman gott og blessað og ég svona fylgdist með með öðru auganu og öðru eyranu. Eitt og eitt lag var grípandi. En klukkan tíu var röðin komin að The Who að stíga á stokk í beinni. Á meðan ég fylgdist með fyrsta laginu var ég ekki alveg sannfærður um að kommbakk þeirra eftir áralangt hlé (sem reyndar hófst formlega í fyrra ef ég veit rétt) hefði verið góð hugmynd. Rödd söngvarans virtist hafa látið á sjá og þeir virkuðu allir hálfstirðir og stirðbusalegir. Það kom ekkert endilega á óvart, kommbökk eru oft flopp. Svona u.þ.b. í miðju öðru lagi sem þeir tóku, Who Are You? virtist söngvarinn vera að ná fyrri raddstyrk og hinir voru mjög þéttir í spilamennskunni. Veit ekki hvernig hann fór að þessu, hlýtur að hafa staupað WD-40 til þess að smyrja raddböndin eða eitthvað og hinir hafa sturtað í sig Lýsi og Liðamíni til að losna við stirðleikann. Ég fann hressleikann koma yfir mig við þetta. Frá og með þessum tímapunkti var ekki veikan blett að finna á þessum tónleikum. Þessir gömlu karlar hikuðu ekki við að stökkva fram og aftur um sviðið og söngvarinn sveiflaði hljóðnemasnúrunni eins og hann væri að fara að snara mannýgt naut á milli þess sem hann söng. Áður en þeir tóku lagið Relay minntust þeir á að það hefðu þeir samið árið 1971, og þetta var líka örugglega eins og þeir væru komnir aftur á gullaldarskeiðið fyrir tæpum fjörtíu árum. Slögurunum var rúllað út á færibandi - Baba O' Reilley, Pinball Wizard, Won't Get Fooled Again, Relay, The Seeker og svo framvegis og svo framvegis.

Þetta var hreinlega magnað að sjá og heyra og ég hefði gefið mikið fyrir að vera á staðnum. Sjaldan eða aldrei man ég eftir að tónlist hafi breytt skapi mínu eins mikið og núna. Áður en ég varð vitni að þessu var ég þreyttur og afundinn, en núna er ég orðinn dúndrandi hress og óþreyttur. Tónlistarmenn ættu að taka sér þessa tónleika The Who til fyrirmyndar, en þetta verður varla toppað. Enda náðu þeir múgnum algjörlega á sitt band með frammistöðunni og voru vel að því komnir, höfðu sjálfir greinilega mjög gaman að því að spila þarna og það smitaði út frá sér. Ég get ekki ímyndað mér annað en að þetta hafi verið hápunktur Glastonbury-hátíðarinnar þetta árið.

Einkunn: 10. Engin spurning.

Sænskir aular

Nokkrir sænskir aular eiga það lag sem er það alferskasta í dag:

Peter, Björn and John - Young Folks