VINSAMLEGA BÍÐIÐ HÉR EFTIR KALLI GJALDKERA

Þetta stóð á skiltum í bankanum. Stundum fór ég þangað í fylgd með foreldrunum. Ég spurði þau hvers vegna gjaldkerakarlinn léti aldrei sjá sig þótt maður biði og biði, enda voru stafsetningarreglur algjörlega á reiki í mínum huga. Þau reyndu að útskýra fyrir mér að þetta þýddi að gjaldkerinn kallaði á næsta viðskiptavin þegar röðin væri komin að honum. Ég trúði því rétt mátulega, hélt að þau væru bara að bulla, enda lifðu þau í öðrum veruleika en ég. Þau lifðu í einhverjum bullheimi þar sem maður þarf að sinna erindum í bönkum og á pósthúsum, fara í búðir og meira að segja að mæta í vinnu. Sjálfur þurfti ég aldrei að hafa áhyggjur af slíku. Ég pældi í töluvert eðlilegri hlutum á þeim tíma.

Þegar ég var einu sinni sem oftar orðinn hundleiður á að standa við biðskiltið færði ég mig að kubbaborðinu. Kannski gæti ég kubbað eitthvað fallegt á meðan foreldrarnir biðu í röðinni eða töluðu við gjaldkerann. Það reyndist vera tímasóun, því einhver annar krakki sat við borðið og hafði tekið alla bestu legókubbana til þess að byggja (að mínu mati) aumkunarverðan skúlptúr. Vonbrigðin uppmáluð stillti ég mér þá aftur upp við biðskiltið og beið.

Ég hafði líka tekið eftir að fullorðna fólkið ræddi oft flókna hluti og notaði hugtök sem höfðu enga merkingu fyrir mér. Það ræddi til dæmis stjórnmál, fjármál og eitthvað úr fréttunum – kannski um forræðisdeilu Sophiu Hansen og Halim Al. Stundum apaði ég eftir hugtakanotkun fullorðna fólksins án þess að hafa hugmynd um hvað ég væri að segja, svona til þess að hljóma virðulegri. Býflugnaveiðar, brunnklukkuveiðar og torfærur á reiðhjóli voru annars mínar ær og kýr.

Að hugsa sér að nú, ”örfáum” árum síðar sé ég orðinn fullorðinn - orðinn einn af bullurokkunum og farinn að taka þátt í vitleysunni. Þvaðra jafnvel um stjórnmál endrum og eins, á meira að segja að heita stjórnmálafræðingur skv. pappírnum. Hvað skyldi ég hafa sagt við því 6-7 ára gamall, hefði ég séð það fyrir?

Danmörk - fyrstu dagarnir

Eins og flestir sem þekkja mig vita, er ég fluttur til Danmerkur. Byrjaður í námi í Álaborgarháskóla, sem lítur mjög vel út. Kominn með íbúð á leigu, en netið er ekki komið í gagnið þar, því miður. Mér leið eins og Palla, sem var einn í heiminum, daginn sem ég fékk íbúðina, var búinn að taka aðeins upp úr töskum og svona og ætlaði að kíkja á netið - hviss bamm búmm! ekkert net, aleinn í útlöndum í ókunnu húsi.

En dagarnir á eftir hafa verið mjög fínir. "Allra þjóða kvikindi" eru með mér í náminu og hef ég náð tali af ýmsum þeirra. Verst er að muna ekki nema brot af nöfnunum, en það kemur vonandi smám saman. Gæti orðið auðveldara en ella þar sem ég var að opna bók kennda við feis. Sendi út nokkrar vinabeiðnir en gafst svo upp í bili. Í dag var fyrsti kennsludagur og í einum tímanum sat ég á milli Bandaríkjamanns og Afgana (milli steins og sleggju?), hef ekki hitt Afgana áður svo ég muni.

Þegar ég hef kynnt mig hafa allir með engri undantekningu hváð og beðið um endurtekningar, jafnvel að ég skrifaði nafnið fyrir þau eða stafaði. Ánægjulegt að hafa svona international nafn. Ég hef ákveðið að segja nafnið eins og það er gert á íslensku. Vil ekki segjast heita Gummi eða eitthvað, sérstaklega ekki við Danina, gummi þýðir jú smokkur á dönsku.

En ég nenni ekki að skrifa meira í bili. Of margt sem ég ætlaði að skrifa og ég get ekki ákveðið hvað á að nefna og hvað ekki, þannig að við segjum það að sinni.

Saurblöð

Þegar skila á ritgerðum í skólum er venjulega krafist saurblaða fremst. Þegar nemendur spyrja til hvers í ósköpunum þurfi sérstakt autt saurblað fremst í ritgerðir, er þeim oftast svarað með vísun til hefða, "Það er nú bara venjan!" Merkilegt er að halda skuli í heimskulegustu hluti eingöngu vegna hefðar. Saurblöð eru ekkert annað en sóun á pappír.

En þótt saurblöð séu heimskuleg á ritgerðum gæti verið við hæfi að hafa þau á kjörseðlum fyrir næstu kosningar, enda skeindi einhver tæpur kjósandi í Reykjavík sér með kjörseðli í kosningunum á laugardaginn, eins og mbl.is greinir frá.

Losun

Fór í fyrsta próf í morgun. Gekk svona sæmilega held ég, en ég var reyndar mjög þreyttur og mátti berjast við að halda mér vakandi á köflum. Of lítill svefn gæti verið ein ástæða. Önnur ástæða gæti verið að ég fékk úthlutað sæti fremst, borðið var beint á móti borði annarrar yfirsetukonunnar, sem er ekki það sem maður hefði valið ef maður hefði fengið að ráða. Nema hvað, ég hef þessa yfirsetukonu grunaða um að hafa nýtt vannýttar losunarheimilidir á meðan á prófi stóð. Að minnsta kosti gossaði tvisvar upp hrikaleg fýla svo lá við eitrun og yfirliði, að ekki sé minnst á truflun á einbeitingu. Losunin var hljóðlaus eins og gefur að skilja, svo þetta var eins glæpsamlegt og hægt var.

Kúrsinn

Skráði mig í 2,5 eininga áfanga í hagnýtri ensku í háskólanum, aðallega vegna þess að ég þykist ætla út sem skiptistúdent næsta haust. Nema hvað, ég mæti í fyrsta tíma í slíkum kúrsi í morgun, þá eru þar mættir alls konar Frakkar og Þjóðverjar og Finnar og Grænlendingar og Kínverjar og Spánverjar og ég er eini Íslendingurinn fyrir utan kennarann.

Og ég bareikka' VÓ! WTF?

...eitthvað svoleiðis.

Lausar skrúfur

Nú hef ég setið í um fjóra tíma og unnið verkefni í Opinberri stjórnsýslu með mjög litlum hléum inni á milli. Önnur aðalheimildanna í verkefninu er lagasafnið á heimasíðu Alþingis. Að gramsa í þessu lagasafni svona lengi virðist gera mann ansi vanheilan, enda er textinn með þurrara móti, sbr: "Forstöðumaður ákveður vinnutíma þeirra starfsmanna sem starfa hjá stofnun að því marki sem lög og kjarasamningar leyfa.
Skylt er starfsmönnum að vinna yfirvinnu sem forstöðumaður telur nauðsynlega. Þó er engum starfsmanni, nema þeim er gegnir lögreglustörfum eða annarri öryggisþjónustu, skylt að vinna meiri yfirvinnu í viku hverri en nemur fimmtungi af lögmæltum vikulegum vinnutíma.".

Allt er þetta í svipuðum dúr. Af hverju hafa þeir ekki textana aðeins hressilegri? T.d. mætti skipta Forstöðumaður út fyrir Kjeppinn og þá gæti ein greinin t.d. hljómað: "Kjeppinn má ekki mismuna umsækjendum only because they iz black..." o.s.frv. Það mætti hafa þetta svona í anda Ali G.

Fórnarkostnaður

Þar sem ég sæki nú hagfræðitíma vikulega fer ég óhjákvæmilega að leiða hugann að fórnarkostnaði við alla hluti. Með því að blogga er ég t.d. að sólunda dýrmætum tíma sem ég hefði getað varið í að læra, vinna, prjóna eða borða konfekt. Öll verk skulu metin út frá fórnarkostnaði.

Kennarinn í faginu virðist hafa tamið sér hagfræðilega hugsun enda sprenglærður í faginu. Til dæmis hefur hann sagst hafa manneskju í vinnu við að þrífa heima hjá sér. Kona með hennar menntun eigi ekki að sóa tíma sínum í að þrífa heima, það sé sóun á menntun. Betra sé að hún nýti sinn tíma í hluti sem hæfa hennar menntun (þ.e. ef frítímí er ekki talinn með). Þannig sé samfélaginu best fyrir komið að hver og einn nýti krafta sína eftir eigin þekkingu. RæstiTÆKNIRINN (cand.mag.) er sérfræðingur á sínu sviði og sinnir því. Smiðnum er borgað fyrir að byggja húsið í stað þess að einhver Hallgrímur úti í bæ reyni að klastra saman húsi (þ.e.a.s. að því gefnu að sá Hallgrímur sé ekki smiður) enda smiðurinn væntanlega fagmannlegri við verkið og sneggri. Á meðan getur geislunarfræðingurin Hallgrímur geislað fólk og hluti.

Ég verð að viðurkena að ég kann ágætlega að meta slíkan hugsunarhátt, nú þarf ég bara að stefna á að afla mér nægilegrar menntunar til þess að þrif á heimili teljist sóun á minni menntun.

Ég boða yður mikinn fögnuð

Prófum er lokið.

Viðeigandi?

Þegar prófalestur stúdenta er í hámarki auglýsir Stúdentakjallarinn viðburði af áður óþekktum krafti. Sendir út tilkynningar á alla Háskólanema, "[blablabla og blablalba] spila í kvöld, hvernig væri nú að lyfta sér upp?" eða álíka.

Já, hvernig væri nú að stúdentar slægju þessu öllu upp í kærleysi? Fyllerí í Stúdentakjallaranum?

Sjálfur ætla ég að láta mér nægja að sitja heima og hlusta á Kim Larsen syngja "Jeg bor til leje på Haveje..." og fleiri ódauðlega texta á milli þess sem ég les um comparative approach og selection on the dependent variable eða slíkt - svo maður sletti nú (hohoho).

Fauna og ritgerð

Fauna kom glóðvolg í fyrradag heim að dyrum. Það er leitt því þá get ég ekki lengur verið brjálaður.

Annars er ég að leggja lokahönd á ritgerð mína í alþjóðastjórnmálum: inngangi sem gildir 25% af lokaeinkunn í faginu. Ritgerðin fjallar um eitt af þremur efnum sem mátti velja um, að bera saman árásar- og varnarrealista og bera saman grunnhugmyndir beggja og þá kennimenn sem styðja hvora um sig. Þá skal fjalla um hvað skortir í kenningarnar og hvernig nýlíberísk stofnanahyggja getur bætt þær upp.

Hljómar gáfulega...eða hvað?

Nýtt upphaf

Ég var að velta fyrir mér - þótt slíkar vangaveltur hefðu fremur átt heima í upphafi skólársins í ágúst - af hverju þetta?:

Staður: Unglingadeild grunnskóla:
"Hæ, krakkar ,jæja nú eru þið komin upp í unglingadeildina, nú munið þið sko kynnast félagslífi. Hér er endalaust partý blablabla..."

Staður: Menntaskóli:
"Hér er eitt öflugasta félagslíf á landinu, hér geta sko allir fundið eitthvað við sitt hæfi. Menntaskólaárin eru sko bestu ár lífsins"

Staður: Háskóli:
"Já, oft er sagt að menntaskólaárin séu bestu ár lífsins. Ég hef eiginlega komist að því að háskólaárin eru bestu ár lífsins, a.m.k. ekki síðri en menntaskólaárin. Í Háskólanum er frábært félagslíf."
-og ATH: Sami maður sagði e-ð á þessa leið og hafði sagt sem inspector í MR að menntaskólaárin væru bestu árin.

Af hverju þetta? Hverju á maður að trúa? Hvar eru rannsólknirnar? Hver eru raunverulega bestu árin? Þetta þarf að komast á hreint. Setjum nefnd í málið.

Má jafnvel búast við þessu hér?:

Staður: Elliheimili:
"Jæja, "krakkar" ég veit að ykkur hefur verið sagt að menntaskólaárin séu bestu árin og að háskólaárin séu bestu árin, jafnvel að gaggó sé best af öllu. Þetta er allt LYGI! Elliheimilið er staðurinn fyrir alla, konur og karla, bestu ár lífsins. Hér er stórkostlegt félagslíf, hér er sungið og drukkið og djúsað alla daga, hér er félagsvist, hér eru prjónaklúbbar, hér er bingó, og síðast en ekki síst hópferðir til Kanarí! Gleymið öllu sem hefur verið logið að ykkur í fortíðinni. Þetta er málið! Svo þarf ekkert að sitja yfir námsbókum."
-og mun jafnvel sami maðurinn segja þetta og hafði haldið öðru fram áratugum áður? Ja, maður spyr sig.